Zoeken
  • Kim Tol

Een leven na jou deel 6:

Was ze te vroeg? Het was toch al tien uur, de winkel zou open moeten zijn. Er brandde nog geen licht. Met haar neus in het raam van de etalage gedrukt probeert ze naar binnen te kijken. Er zou toch niet iets gebeurt zijn met Paulo waardoor hij de winkel niet kan openen. Na wat er met Bas was gebeurt was het moeilijk voor Eleana om positief te denken. Wie weet had de oude man wel een hartaanval gehad en lag hij nu boven op bed, helemaal alleen. Ze moest en zou naar binnen komen. Een lichte paniekaanval overviel haar en zette haar lichaam in vuur en vlam. Ze kreeg geen adem en probeerde al leunend tegen de deur haar adem onder controle te krijgen. Huh? De deur gaf mee en voor ze het wist lag ze languit op de vloer in de winkel van Paulo. Snel probeerde ze op te staan en zichzelf te fatsoeneren. “Betrapt”, klonk het van achteren. Eleana draait zich om en steekt haar kin in de lucht. “Zo kom ik altijd een winkel binnenvallen, niets geks aan”. “wie bent u als ik vragen mag? De plaatselijke inbreker misschien?”. Uitdagend kijkt Eleana de indringer aan. Althans in haar ogen is hij de indringer. Wat doet deze jonge goed uitziende kerel anders in dit stoffige winkeltje om tien uur in de ochtend. “Nou eigenlijk was ik op weg naar mijn werk, maar onderweg zag ik een dame in nood op de vloer vallen””Ik dacht misschien heeft zij mijn hulp wel nodig, maar aan u reactie te horen gaat het helemaal goed met u”. “Fijne dag verder”. Met een flauw handgebaar en een knipoog verlaat de man de winkel. Dit kan er ook nog wel bij denkt ze bij zichzelf. De eerste man die haar in deze stad probeert te helpen snauwt ze af en noemt ze een inbreker. Typisch iets voor haar, achterdochtig en cynisch. Haar oog valt plots op het bordje dat aan de deur hangt. Vrijdag geopend; 11:00 tot 15:00. Natuurlijk alle dagen opent dit winkeltje om tien uur maar op vrijdag om elf. Daarom was Paulo nergens te bekennen. Toch was de deur blijkbaar wel open geweest. Waarschijnlijk weer een geval van goed vertrouwen, net als haar oma. Al over haar hoofd wrijvend strompelt ze op haar hakken het winkeltje weer uit op zoek naar een bankje. Dit zal wel een grote bult worden. Daar zat ze nou net niet op te wachten. Door de val ziet haar mantelpakje er kreukelig en onprofessioneel uit. Een blik in de camera van haar mobiel zegt genoeg. Haar kapsel is vandaag ook niet meer te redden. “Ach querida laat mij je haar maar eens borstelen”. Een dame rond de leeftijd van haar oma kijkt haar glimlachend aan. Met een gouden borstel in haar hand komt ze langzaam al schuifelend dichterbij. “Elke ochtend kijk ik uit het raam naar de vogeltjes die rond vliegen en naar de mensen op straat, maar vandaag heb ik voor het eerst sinds jaren weer hardop gelachen toen ik jou zo pardoes door de deur zag vallen. Het minste dat ik voor je terug kan doen mijn schat is je haar weer een beetje fatsoeneren. Die schetsen die je bij je had waren waarschijnlijk voor Paulo bedoeld is het niet?”. “ja dat klopt, ik heb ze hier in mijn tas, maar ze zijn niet heel goed hoor en waarschijnlijk zal Paulo er om lachen”. De vrouw kijkt Eleana wederom lachend aan. “Ach Paulo is net als ik een oude tang die het leven al van alle kanten heeft gezien, hij zal je heus niet uitlachen, maar misschien zijn jouw plannen wel iets te ambitieus voor Paulo aangezien zijn leeftijd. Gelukkig heeft Paulo een hele bekwame zoon die je wel verder kan helpen, maar eerst even je haar fatsoeneren. Zit even stil als je wil". Met langzame halen strijkt de zachte borstel door haar haar heen. Voor even sluit Eleana haar ogen en is ze weer een klein meisje op de groene stoel bij haar oma in het appartement. Een jaar of zeven zal ze zijn geweest. Elke ochtend borstelde haar oma haar haren en bond ze keurig in twee paardenstaartjes vast. Volgens Eleana duurde dit natuurlijk altijd veel te lang en deed het borstelen pijn. Nu zat ze hier buiten op een bankje, volwassen en wel en liet ze een oude dame haar haren borstelen. Het voelde helemaal niet pijnlijk. Het voelde alsof alles goed kwam.

8 keer bekeken
Meld je aan en mis nooit een update

© 2020 by Sophie & Kim.