Zoeken
  • Story Of Our Lives

Een leven na jou deel 3

Eleana wordt na een onrustige nacht woelend wakker in het kleine kamertje in het appartement van haar oma. Eigenlijk was dit altijd al haar kamer geweest. Hier sliep ze namelijk ook als klein meisje in de zomer en later als tiener vol hoop en wensen voor de toekomst. Wat was daar eigenlijk nog van over? Een vraag die ze haarzelf de laatste tijd vaak stelde. Als al je wensen van je worden weggerukt waar ga je dan op zoek naar nieuwe wensen? Eleana was vastbesloten om ze hier in Lissabon te vinden ver weg van de plek waar haar leven in een jaar was veranderd van een felle stralende ster naar een vallende allesvernietigende komeet.


Met een ruk opent ze het raam en de broeierige hitte komt haar tegen moet als een warme föhn. Met haar handen in haar zij kijkt ze vertwijfelend naar de 3 paar sandalen die tegen de muur staan. Als Paulo het lukt om de hakken van haar sandalen weer te repareren krijgt hij een hoop zoenen op zijn wang van haar. ‘Querida, het ontbijt is klaar’. De stem van haar oma galmt door het appartement. Volgens mij begint haar oma doof te worden en hoort ze haar eigen stem geluid niet meer zo goed. Niet dat Eleana dat tegen haar gaat zeggen want dat wordt dan toch afgedaan als larie koek. Ze stopt de sandalen in een tas en grijpt beneden een pastel de nata van de ontbijttafel. Met het gebak half in haar mond roept ze ‘ik ben naar paulo’. Verwonderd kijken Mariana, Eleana haar moeder en Elle haar oma elkaar aan. ‘ze is nog nooit voor elf uur de deur uit gegaan sinds ze hier is’. ‘misschien gaat ze vandaag dan eindelijk eens op zoek naar een baan’, zegt Marina nukkig. ‘ach kind, is die baan nou echt het belangrijkste?’ lachend waait Elle de belachelijke uitspraak van haar dochter weg. Een baan was niet wat haar kleindochter nodig had. Nee, een nieuwe passie dat was wat ze goed kon gebruiken.


Na wat zoek werk en doorverwijzingen van meer dan drie aardige oude dametjes staat Eleana dan eindelijk voor het schoenmakers winkeltje van Paulo. Althans dit moest het waarschijnlijk zijn. Een chique zaak was het niet maar ja, haar sandalen moesten toch opgelapt worden. Achter een houten werkbank ziet ze Paulo staan. Hij is druk bezig met het poetsen van een stel leren laarzen. Een wat oudere dame staat er gretig naast met haar neus nog net niet in zijn poets doek. Geen van beide merkt haar op. Eleana haar ogen gaan de winkel rond. Overal hangen schilderijtjes van zowel familie als ingelijst schoeisel. Leren lappen versieren de muren en ontelbaar veel veters liggen in kastjes die zorgvuldig op volgorde aan de muur zijn bevestigd. Als ze op reis was geweest had ze een paar foto’s geschoten voor in haar vakantie plakboeken. Bas hield van dit soort lokale winkeltjes en had haar dan ook vaak meegesleurd. Bij hen thuis waren er veel potten en houtkunstwerken uit verschillende landen te vinden. Dat waren de spulletjes die Eleana nooit weg zou doen, maar ook niet had meegenomen naar Lissabon. Ze waren netjes opgeborgen in een garage box. Ze zou ze daar net zo lang laten staan tot dat ze klaar was om de prullaria weer onder ogen te komen zonder dat ze in huilen zou uitbarsten. Ten slot waren het mooie herinneringen aan de avonturen die ze samen met Bas had beleefd.


‘Mevrouw, kan ik u ergens mee helpen?’. Verward draait Eleana zich om en ze probeert Paulo een klein glimlachje te schenken. Ze laat hem haar sandalen zien en Paulo wrijft met de rug van zijn hand over zijn hoofd. ‘heeft u al eens nagedacht om de hellingen met platte schoenen te trotseren?’ Eleana rolt met haar ogen, ‘u lijkt mijn oma wel’.

0 keer bekeken
Meld je aan en mis nooit een update

© 2020 by Sophie & Kim.