Zoeken
  • Story Of Our Lives

Een leven na jou

Eleana zit met haar blote voeten op het strand. Met haar grote teen schrijft zij zijn naam in het zand. De letters staren haar aan en even snel als zij ze geschreven heeft nemen de golven de letters weer mee. Een traan biggelt langzaam over haar gezicht. Verwonderend kijkt ze naar de golven die ritmisch in hetzelfde tempo tegen de kust deinen. Nog niet zo lang geleden deinde haar leven ook zo rustig voort. Tot dat er een storm over haar leven was geraasd en haar mee nam tussen de hoge golven. Haar reddingsboei had ze alleen nog niet gevonden. Ze bevond zich nog steeds tussen de golven happend naar adem. Ze zat nu al uren hier op het strand van Cascais doelloos te staren naar de zee. Een vrolijk kind rent langs haar heen. Een jongetje van een jaar of vier. Zijn schaterlach galmt in haar oor. Een lachje kan zij zelf ook niet onderdrukken. Zo zorgeloos was haar leven ook op die leeftijd geweest. Hoe vaak was ze als klein meisje wel niet op dit strand geweest in de zomermaanden. Ontelbaar vaak. Elke zomer namen haar ouders haar voor weken mee naar Portugal, om bij haar oma vakantie te vieren. Ze schaamt zich nu als ze dacht aan de keren wanneer ze aan haar vader zijn hoofd had gezeurd om een keer naar Italië op vakantie te gaan zoals andere meisjes uit haar klas. Zij ging altijd maar naar Portugal. 'Lieverd' had haar vader dan gezegd. 'Je weet dat oma emmers met water zou huilen als ze jou niet zou zien'. Nu was ze dankbaar dat ze zoveel fijne jeugdherinneringen hier had liggen. Herinneringen die haar in deze tijd iets van troost boden. Het was tijd om naar huis te gaan. Haar moeder en haar oma waren zich waarschijnlijk al zorgen aan het maken. Sinds ze in Lissabon was gearriveerd was ze nog nooit zo lang alleen op stap gegaan. Sterker nog de eerste weken was ze het appartement van haar oma niet eens uitgekomen. Bang om voortaan alleen naar de wereld om haar heen te moeten kijken. Met nieuwe vastberadenheid liep ze naar het treinstation. Zij kon dit. Zij kon een nieuw leven opbouwen hier in het zonnige Lissabon. 'Sra Sra' hoort ze achter zich. Eerst kijkt ze niet om het is vast niet voor haar bedoeld. Een tikje op haar schouder maakt dat ze zich toch iets wat geïrriteerd omdraait. Achter haar staat een man met een pasfoto in zijn hand. 'Deze viel uit u tas mevrouw,' zei de man in het Portugees. Eleana pakt de foto aan. 'Obrigada' en ze knikt de man toe. Ze kijkt naar de pasfoto die ze altijd bij haar droeg en een nieuwe tranen vloed kondigde zich aan. Boos om haar eigen reactie stopt ze de foto ver weg in haar tas en al snikkend loopt ze verder het station in. Wat dacht ze eigenlijk wel dat ze zo over haar verleden heen kon stappen en opnieuw kon beginnen. Het was nog niet eens twee maanden geleden. In de trein pakt ze de foto weer uit haar tas en drukt haar lippen zachtjes tegen zijn kruin. Haar vastberadenheid van daarnet was met de zon ondergegaan in de zee.


Benieuwd naar het vervolg van dit verhaal? Breng dan volgende week weer een bezoek aan onze site voor een nieuw deel!

0 keer bekeken
Meld je aan en mis nooit een update

© 2020 by Sophie & Kim.